داستان دخترک تنها 

                                                         نوشته مجید صفائی

 قسمت اول

هرروزکه با عجله ازمیدان می گذشتم اورا         

می دیدم ,  هم صبح و هم عصر..

به نظر 15 -14ساله می آمد ...چشمان

معصوم  و خسته ای داشت انگار

همیشه نگاهش به دوردست ها بودولی مضطرب .....ابتدا فقط گذری وبعدها

عمیق تربه اوتوجه میکردم ..کنجکاو شده بودم او الان

می بایست سر کلاس درس می بود و آینده سازی می کرد .........

یک روز سردزمستانی درحالیکه یقه کاپشن خودرابرای جلوگیری ازنفوذ سرما

تابیخ گردنم بالاکشیده بودم وسوزسرمامانندسیلی محکمی به صورتم نواخته

میشد .... ازجلویش ردشدم طاقت نیاوردم برگشتم درچندمتری اوایستادم ...

نگاهش کردم با آن لباس نازک گل گلی , کفشهای مندرس وپاره وچادرسفید

چرکی که برسرکرده بود ...به نظر می آمد ازدرون می لرزد ولی صورتش سرخ

سرخ بود یاازسرمابودیاتب داشت......کمی نزدیکترشدم چشمهای خسته  و

قرمزو خیسش حکایت ازتب بود ...او مریض بود ولی همچنان درسرمائی 

سخت روی زمین سردبا زیراندازی ازجنس مقوا آنهم نازکش نشسته بود

نگاهش مثل همیشه مضطرب ونگران به اطراف چرخیده میشد وناگهان به

نقطه ای خیره می ماند ....دقیقه ها , .....تا مگرصدای پرتاب سکه ای توسط

رهگذری درکاسه فلزی جلوی او ازافکاروتخیلاتش بیرون می آورد ... با او

احساس همبستگی خاصی میکردم دلم برایش میسوخت ..... دل به دریا زدم

وجلو رفتم پرسیدم  ... دخترم می توانی بامن حرف بزنی  ؟ گفت : چه حرفی ؟

گفتم : چند ماه است تورا اینجا می بینم چرا ؟ ... توالان می بایستی دنبال درست

باشی ...دنبال آینده ات .. آینده خانواده ات جامعه ات باشی.

حیف تونیست اشک ازچشمانش جاری شدوگفت : قصه غصه من ناگفتنی است

یاحداقل مجالی برای گفتنش نیست گفتم : چرا ...برای من بگو شاید بتوانم

کمکت کنم . ناگهان مضطربانه به اطراف وبخصوص آنطرف میدان نگاه کرد

وگفت : توروخدا اذیتم نکنید ..اگربفهمندباشماحرف میزنم آنقدرکتکم می زنند

تابمیرم .

توروخدا ازپیش من برو , گفتم باشه فقط بگو اسمت چیه ؟ و چند کلاس درس

خوندی ؟ حوری و تاکلاس اول دبیرستان ..

فکری به سرم زدو گفتم میتوانی  ماجرای زندگیت رابرایم بنویسی ؟

گفت شاید ..گفتم : 

منتظرم .

چندروزی مادرم مریض بود وگرفتار بیماری او .. مادرموجودعجیبی است 

خیلی دوست داشتنی ..وقتی مریض می شود آدم کلافه می شود دلش میخواهد 

جانش را..سلامتی اش جوانیش رادرحلقوم اوکند تااوبهبود یابد بازهم برخیزد 

بازهم آش بپزد ..آبگوشت بگذارد ..سفره بیندازد وصبحها برای بیدارکردنم .. 

نوازشم کند وآخرش هم به علت تنگی وفت غربزند ..سه روزی طول کشید  

حالش بهترشد من هم بعدازسه روز مرخصی رفتم سرکار به میدان که رسیدم 

حال دیگری داشتم یاداوافتادم ازمیان جمعیت دیدمش ..سلام ...سلام ..کاغذی 

تاشده به من داد گرفتم و رفتم ..            

تاشده به من داد گرفتم و رفتم ..            

قسمت دوم  

.....

داغی بدنش که ناشی از تبی بلند مدت بود درذره ذرههای کاغذ وجود داشت لعنت به این روزگار مطمئنم که بیمار است ولی کاری برایش نمی توانم بکنم.

به محل کارم رسیدم.سلام وعلیکی با همکاران و احوالپرسی های بی مزه روزمره.

حواسم جای دیگری بود طاقت نداشتم چند بار کاغذ را از جیب  در آوردم که بخوانم نتوانستم دلم میخواست یک جای خلوت یک جای دنج بشینم و بخوانم.

زدم بیرون با مرخصی ساعتی به پارک رفتم نشستم و خواندم:

سلام دوست غریبه من ببخشید که به اسم خطابت نمی کنم چون اسمت را نمی دانم تو اسم مرا پرسیدی ولی اسمت را به من نگفتی دوست غریبه من قصه زندگی من را خواسته بودی نمی دانم چرا ولی من خوشحالم که برایت می نویسم راستی اگر خطم بد است و انشاء خوبی ندارم مرا ببخش اگر هم کج و کوله نوشته ام بازمرا ببخش آخر این نامه را در تاریکی نوشته ام نه تاریکی مطلق ولی نور به انداره کافی نبود و با دلهره آخر اگر می فهمیدند که من نامه می نویسم حتما باز صورتم را درب و داغون می کردند.

من 14 سال دارم تا کلاس پنجم درس خواندم با معدل خیلی خوب قبول شدم ولی دیگر قسمتم نبود درسم را ادامه بدهم در یک خانواده فقیر به دنیا آمدم و بزرگ شدم پدرم کارگر بود ولی آدم خوبی بود واز مادرم می گفت وقتی من به دنیا آمدم آنقدر صورتم سفید و زیبا بوده که اسمم را حوری گذاشتند.به هر حال در زمان هایی که پدرم کار پیدا نمی کرد

مادرم با بافتن شال گردن،جوراب،رومیزی و خیلی چیزهای دیگر و گاهی هم با کار کردن در خانه این و آن چاله های زندگی ما را پر می کرد.حداقل من زندگی بدی نداشتم و مهربانیها و محبت های مادر وپدر پشتوانه من بود برای حرکت  برای درس خواندن و برای امید به زندگی .

کلاس پنجم را که قبول شدم و کارنامه ام را گرفتم همان روز مادر با مبلغ پولی که کم کم پس انداز کرده بود از خانه بیرون رفت تا عروسکی را که من از خیلی وقت پیش ترها دوست داشتم برایم بخرد همان عروسکی که حرف ما آدمها را تکرار میکند.

از همان کلاس دوم که به همراه مادرم به خانه فخری خانم رفته بودم و ساناز دختر فخری خانم با چنین عروسکی بازی میکرد و به عروسک می گفت: مادر حوری دارد شیشه ها را پاک میکند و عروسک تکرار میکرد، دلم می خواست یه عروسک مثل عروسک ساناز داشته باشم یه عروسک که به او بگویم مادر حوری کلفت نیست و او تکرار کند آنقدر تکرار کند تا همه دنیا بفهمند.

مادر بیرون رفت اصرار من برای همراه بودنش بی فایده بود گفت تا تو کمی خودت را سرگرم کنی من برگشتم شاید هم می ترسید پولش قد ندهد و

 نمی خواست جلوی من آب شود یا شاید هم قسمتی از پول عروسک را بعدا بدهد نمی دانم ولی من را نبرد.

هوا کم کم تاریک شد و مادر نیامد دلشوره تمام وجودم را گرفته بود پدر آمد ماجرا را به او گفتم نگران شد آخر مادر را خیلی دوست داشت همیشه می گفت تمام زندگی من شما دو تا هستید بلافاصله بیرون رفت

         قسمت سوم                                                                  

اصرار من بی فایده بود او هم مرا با خود نبرد ساعت 9 شب بود پدر به خانه آمد پریشان و ناراحت خیلی سعی می کرد خودش را نگه دارد نتوانست

بغضش ترکید پدر را ندیده بودم گریه کند. …..

بیمارستان بوی بدی می داد مادر را بعد از تصادف با آن ماشینی که راننده نامردش نیز فراری بود به بیمارستان برده بودند مادر درحالت اغما بود من مسخ شده بودم نمی دانستم چکار کنم اشکم نمی آمد چند ساعتی با پدر پشت در اطاق ای سی یو دلواپس و نگران نشستیم هر دکتر یا پرستاری که از اطاق بیرون می آمد پدر سریع خودش را به آنها می رساند:

حال زنم چطوره؟!

    … :فعلا معلوم نیست انشاءالله خوب میشه ،با خداست   دعا کنید.

دکتری مسن بیرون آمد نگاه عجیبی به من و پدرم کرد پدر را صدا زد: شما شوهرشان هستید: بله  :متاسفم نتوانست مقاومت کند.

پدر دو دستی زد تو سرش و همانجا کنار دیوار آب شد و برای من و پدر همه چیز تمام شده بود.

لباسهای مادرم را تحویل ما دادند، مراسم  و عزاداری سر سلامتی و تسلیتی از طرف آشنایان و بعد تنهایی من و پدر.

پدر درعرض چهل روزو اندی بیشتر موهایش سفید شده بود لاغر و تکیده .....

 جای خالی مادر خیلی عذاب دهنده بود تک تک اثاثیه های خانه وجب وجب اتاق همه  جای پای مادر

 یاد مادر و بوی مادر بود رخت و لباسها وکیف را که بیمارستان درون یک بقچه تحویل ما داده بود دوراز چشم پدر باز کردم چادر مشکی خاکی و خونی پیراهن که عید پارسال خریده بود  کفشهایش که بارها توسط اوستا عباس تعمیر شده بود و ... وای خدای من عروسکی که چقدر دوستش داشتم و دلم می خواست داشته باشمش و حالا دوستش ندارم

اصلا خودم راهم دوست ندارم از خودم بدم می آید چرا قبول شدم ؟چرا عروسک خواستم ؟ چرا گذاشتم مادرم تنها برای خرید عروسک برود؟.

دستی به سر و روی عروسک کشیدم عجیب بود در تصادف هیچ آسیبی ندیده بود عروسک را نگاه

می کردم و در دستم فشارش می دادم ناگهان به نظرم رسید صدایی از او درآمد

 "حوری دخترم قبولیت مبارک باشد".

صدای مادر بود هر چه سعی کردم دیگری حرفی نزد فقط خش و خش می کرد.

در این میان متوجه شدم حلقه ازدواج مادرم که یک حلقه نازک و باریک طلایی بود در میان خرت و پرتهای او نیست.شب موضوع را با پدر در میان گذاشتم گفت حتما در موقع تصادف از انگشتش افتاده یا در بیمارستان گم شده. چند روز بعد برای خرید نان به چند خیابان آن طرف تر رفتم همان خیابانی که مادر تصادف کرده بود اسباب بازی فروشی را دیدم حدس زدم مادر می بایستی عروسک را از آنجا خریده باشد داخل شدم و گفتم آقا مادر من حدود یکماه و اندی پیش عروسکی از شما خریده است از آن عروسکهایی که حرف می زند و بعد هم در همین خیابان تصادف

می کند و فوت می شود.می توانم عروسک را برای شما بیاورم آن را پس بگیرید؟ مرد که چهره آرام و متینی داشت اشک در چشمهایش حلقه زد و گفت : پس خدا بیامرز آن عروسک را برای تو دختر خوشگل و خوب خریده بود ، دخترم مادرت را خود من به بیمارستان رساندم راننده نامرد که زد و در رفت راستی خبری از راننده نشد؟  و من گفتم نه

گفت:خوب حالا چرا می خواهی عروسکت را پس بدهی ؟ می دانم حالا دوستش نداری و برایت خاطره خوبی ندارد ولی دخترم من برعکس فکر می کنم اتفاقا تو باید آن عروسک را به عنوان سمبل عشق مادرت به خودت همیشه نگه داری.

خیلی مهربانانه حرف می زد قانع شدم  .

سرم را پایین انداختم و خداحافظی کردم مرد صدا کرد دخترم مادرت یک امانتی پیش من دارد اجازه بده آن را به تو بدهم، بعد از درون یک کشو حلقه طلایی باریک مادر را در آورد و به من داد گرفتم و گفتم  آخه پس ... تو حرفم دوید و گفت اصلا حرفش را نزن برو دخترم برو. روزها می گذشت ولی بی مادر و با یاد مادر .

یکسال گذشت پدرم در اثر صحبتهای اطرافیان تغییر رویه داده بود دیگر مثل  گذشته به من توجه نداشت دلیلش را بعدا فهمیدم پدر زن گرفت زنی بیوه با دو پسر و یک دختر همه از من کوچکتر.

ماههای اول در باغ سبز نشان می داد و رفتارش با من خوب بود، احساس می کردم بد نشد حداقل پدر سروسامانی گرفته است لباسهایش شسته می شود غذای گرمی اکثرا مهیا است.

پدر هم رفتارش دوباره با من خوب شده بود گرم شده بود ولی هنوز مریض حال بود اکثرا سرفه می کرد و دستش به سینه اش بود بعد از فوت مادر چنین شده بود و روز به روز هم لاغرتر می شد اخیرا هم با اصرار نامادری در یک کارگاه شیمیایی که متعلق به پسرعموی نامادری بود مشغول به کار شده بود.

یک روز عصر که از سرکار آمد رنگش خیلی پریده بود دائما زیرلب چیزی می گفت :زن من که گفتم این کارگاه محلولهای شیمیایی درست می کند آن هم غیر استاندارد و کار در چنین محیطی برای من بد است، امروز سرکار نفهمیدم چه شد نفسم گرفت و افتادم ،نامردها حتی مرا دکتری , درمانگاهی هم نبردند آب قند دادند و حالا هم خودم را به زور و زحمت به خانه رسانده ام. زن پدر نگاهی قهرآمیز کرد و رفت توی حیاط

پدر نشست و تکیه داد، گفتم بابا برات چای بیارم؟ گفت:نه دخترم بشین و بگذار کمی نگاهت کنم چهره بابا خیلی دوست داشتنی شده بود چشمهایش نوری نداشت ولی همچنان به من زل زده بود ونگاهم می کرد بابا چیزی می خوای برات بیارم گفت آب ..از اتاق بیرون رفتم و چند لحظه بعد با یک لیوان آب برگشتم وای خدای من پدر خون بالا آورده بود و بی جان با چشمان بازی که جهتش طاقچه بود و عکس کوچک من و مادرم

روی زمین افتاده بود، بله پدر هم رفت و من ماندم بی پناه و تنها با یک موجودی به نام نا مادری که حالا از حیوانات وحشی هم درنده تر و از شیطان هم پلیدتر شده بود.        

 قسمت آخر

او مرا برای اینکه شبها بتوانم حداقل درخانه  

در زیر سقفی بخوابم به گدایی وادار می کند و گاها هم

توسط خودش یا پسرش مرا زیر نظر می گیرند برای

همین بود که نمی توانستم با شما حرف بزنم به هرحال

درسم را رها کردم و حالا هم خلاف میلم به تکدی گری مشغولم البته حالم زیاد خوب نیست نمی دانم

چه مرضی دارم جان در دست و پایم نیست و اکثرا

معده ام درد می کند دردهایی که بعضا جانکاه است مرا دکتر نمی برند دکتر که چه عرض کنم ؟؟

حتی غذای درست و حسابی هم به من نمی دهند

 اگر گاها هم خودم غذایی تهیه کنم و بخورم توسط جاسوسها ش خبر می شود و بدنم را داغ می کند و آنقدر با مشت به صورتم می کوبد که تا مدتها چشمانم جز سیاهی هیچ نمی بیند.

بله دوست عزیز این بود قصه رنجهای من

 قصه زندگی که همیشه با غصه اجین بود.               

    دوست تو حوری

خدای من چقدر تو صبر داری چقدر؟

تا کی می بایستی بندگان معصوم تو مثل حوری قربانی جهل آدمهای دیگر شوند.

 صدای اذان ظهر به گوش می رسید حالم اصلا خوب نبود به اداره رفتم همکارانم سؤال پیچم می کردند کجا رفتی که اینجوری شدی؟

 چرا رنگت پریده؟ چرا حرف نمی زنی؟

چرا چرا چرا؟

 تحمل نداشتم بلافاصله از اداره بیرون آمدم ساعت 2 بعد از ظهر بود به سرعت خودم را به میدان رساندم در گوشه ای از پیاده رو همانجا که دخترک معصوم می نشست ازدحام مردم به چشم می خورد به سرعت خودم را به آنجا رساندم از میان جمعیت به سختی گذشتم دخترک معصوم افتاده بود و خون از دهانش جاری و چشمانش به طاق آسمان به دوردستها شاید هم به بهشت خدا . ........

زوزه آمبولانس و برداشتن جسد دخترک و افتادن عروسکی از لای چادر مندرس او و به صدا در آمدنش که حوری مرد و بعد خش و خش ............       

پایان

کتیبه بیستون کتیبه ای است که در دل کوه سخنانش را به ما میگوید که گویی سخنان خودش است و کوه دارد با ما سخن میگوید :